قهوه از بروز دیابت نوع دو جلوگیری می کند!!!
 

 
پزشکان چینی در طی آزمایشی جدید دریافته‌اند که قهوه از فعالیت‌ ماده‌ای که با بروز دیابت نوع دوم مرتبط است، جلوگیری می‌کند و به همین دلیل مصرف چند فنجان قهوه در روز تاثیر مهمی در کاهش خطر ابتلا به این بیماری دارد.
یجاد نقوش زیبا روی قهوه
 
لینگ شنگ و کیون هوآنگ دو متخصص چینی و دستیاران آنها در این ‌باره می گویند: مطالعات قبلی نشان داد افرادی که روزانه چهار فنجان یا بیشتر قهوه می‌نوشند ۵۰ درصد کمتر با خطر ابتلا به دیابت نوع دوم مواجه می‌شوند. همچنین در ازای نوشیدن هر فنجان اضافی قهوه این خطر تا هفت درصد دیگر نیز کاهش پیدا می‌کند.
یجاد نقوش زیبا روی قهوه
 
این متخصصان متذکر شدند که افزایش مقدار ماده‌ای موسوم به «پلی‌پپتید آمیلوئید ایزلت انسانی» به طور فزاینده یک فرآیند بیماری‌زایی موثر در بروز دیابت نوع دوم را موجب می‌شود.
در این مطالعه که در مجله شیمی کشاورزی و مواد غذایی منتشر شده دو گروه از ترکیبات موجود در قهوه شناسایی شده است که از فعالیت پلی‌پپتید آمیلوئید ایزلت انسانی جلوگیری می‌کند. به این ترتیب افرادی که مرتب قهوه می‌نوشند از مزایای این ترکیبات مفید موجود در قهوه در پیشگیری از دیابت نوع دوم بهره‌مند می‌شوند.
 
 
 
خواص درخت چریش
 

 
چریش، درختی همیشه سبز است که ۱۵ تا ۲۰ متر رشد می کند. به نوشته ی «هلث مد» برگ، گل، میوه، ریشه و پوست این درخت خواص فراوانی دارد که عبارتند از:
*روغن آن باعث شادابی و براقی موها می شود. با خشکی مو مقابله کرده و مانع سفیدی زودهنگام و ریزش مو می شود.
*روغن این گیاه از شکنندگی ناخن ها پیشگیری می کند.
*مصرف دم کرده آن تقویت کننده سیستم ایمنی بدن است.
*چریش خاصیت سم زدایی دارد و برای حفظ سلامت گردش خون، سیستم گوارشی، تنفسی و ادراری مفید است.
*استفاده موضعی عصاره و روغن آن اگزمای پوست را برطرف می کند.
*در قسمت های فقیرنشین هند و آسیای جنوب شرقی که دسترسی به مراکز بهداشت دهان و دندان محدود است، ساکنان با برگ و شاخه های آن گیاه مسواک می زنند تا دچار بیماری لثه ای و دندان و عفونت نشوند.
*برای درمان دیابت مورد استفاده قرار می گیرد.
*التهاب ایجاد شده بر اثر آرتریت را کاهش می دهد.
*فشارخون بالا را درمان می کند.
*غرغره کردن با دم کرده این گیاه گلودرد را برطرف می کند.
*استفاده روزانه از روغن آن، برای درمان سینوزیت موثر است.
*جویدن منظم ۲تا۳ برگ چریش، برای تصفیه کردن خون و درمان اسیدیته بالا مفید است.
 
 

آشنایی با خواص تغذیه‌ای و دارویی کامکوات

http://www.up98.org/upload/server1/01/z/tytd3ux15n00s145ovh.jpg
 
این میوه زمستانه – بهاره از خانواده مرکبات بوده و از لحاظ طعم بسیار شبیه به سایر مرکبات است با این تفاوت که این میوه را می‌توان به صورت درسته و با پوست مصرف کرد.
 
درخت کامکوات دارای برگ‌های ریز و همیشه سبز است و بومی بخشی از کوه‌های جنوب شرق چین است و در حال حاضر به منظور بهره برداری از میوه‌ی لذیذ آن و همچنین به عنوان یک گیاه تزئینی در نقاط دیگر دنیا از جمله ایالات متحده کشت و پرورش داده می‌شود.
در فصل زمستان یک درخت بالغ کامکوات می‌تواند وزن چند صد عدد از میوه زیبایش را که هرکدام به اندازه یک زیتون درشت هستند، تحمل کند.
زمانی که میوه کامکوات را برش می‌زنیم ظاهری شبیه به یک پرتقال کوچک دارد که پره‌های آن به سفتی به یکدیگر و پوسته خارجی متصل شده‌اند و عموماً یک یا دو عدد هسته در مرکز هر پره وجود دارد. طعم هسته آن، مانند هسته‌های پرتقال تلخ است و هنگام خوردن میوه باید از دهان خارج شده و دور ریخته شود.
 
درخت کامکوات
 
برخی از خواص کامکوات برای بدن عبارتند از:
• کامکوات نیز مانند سایر مرکبات، کالری کمی دارد و 100 گرم از آن تنها دارای 71 کالری است. این میوه همنین سرشار از فیبر‌های رژیمی، مواد معدنی، ویتامین و مقادیر فراوانی آنتی‌اکسیدان بوده که فواید بسیاری برای بدن دارند.
 
• کامکوات با پوست خورده می‌شود و این مورد تنها امتیازی است که این میوه را از سایر خانواده مرکبات متمایز می‌کند. پوست میوه کامکوات سرشار از بسیاری از روغن‌های مفید، آنتی‌اکسیدان و فیبر است. 100 گرم از این میوه دارای 6/7 گرم فیبر است که 17 درصد از فیبر مورد نیاز روزانه‌ی بدن ما را تأمین می‌کند. به علاوه با خوردن این میوه مقدار قابل توجهی تانن، پکتین، همی‌سلولز و دیگر پلی‌ساکاریدهای غیر نشاسته‌ای (NSP) وارد بدن ما می‌شود.
 
• علاوه بر این‌ها، میوه تازه کامکوات دارای مقدار مناسبی از برخی ویتامین‌های آنتی‌اکسیدانی مانند ویتامین A ، C و E است و وجود این ترکیبات فیتوکمیکالی در این میوه کمک خوبی برای جمع‌آوری ترکیبات ‌اکسیدانی از بدن ما و در نتیجه پیشگیری از بروز بسیاری از بیماری‌ها خواهد بود.
 
• کامکوات نیز مانند پرتقال سرشار از ویتامین C است . 100 گرم از این میوه دارای 47/9 گرم ویتامین C است که 73 درصد از نیاز روزانه ما به این ویتامین را برطرف می‌کند. ویتامین C یکی از آنتی‌اکسیدان‌های طبیعی است که علاوه بر فعالیت آنتی‌اکسیدانی نقش مهمی در تولید ترکیباتی چون کلاژن در بدن دارد از این رو در بهبود زخم بسیار موثر است به علاوه ضد رشد ویروس و ضد سرطان است و مانع بروز بیماری‌های تحلیل برنده اعصاب می‌شود. این ویتامین از بروز آرتریت روماتوئید و دیابت می‌کاهد.
 
• کامکوات دارای مقدار قابل توجهی از ویتامین‌های خانواده‌ی B است مانند تیامین(B1)، نیاسین (B3)، پیریدوکسین (B6)، فولات و اسید پانتوتنیک.
 
• این میوه علاوه بر ویتامین فراوان دارای برخی از املاح نیز هست مانند کلسیم، مس، پتاسیم، منگنز، آهن، سلنیوم و روی. 100گرم از نوع خشک شده‌ی این میوه دارای 640 میلی گرم پتاسیم، 162 میلی گرم کلسیم و 03/2 میلی گرم آهن است.
پتاسیم یکی از ترکیبات مهم موجود در داخل سلول‌ها و مایعات بدن است و به کنترل ضربان قلب و فشار خون کمک می‌کند. مس عنصری است که در تولید گلبول‌های سرخ نقش دارد و آهن نیز برای تولید گلبول‌های سرخ و فرآیندهای اکسیداسیون سلولی مورد نیاز است.
 
کامکوات
 
نکاتی در زمینه تهیه و مصرف کامکوات
• این میوه را نباید پیش از رسیدن کامل از درخت چید.
• برای مصرف می‌توان آن‌را به صورت تازه یا به صورت کمپوت استفاده کرد و همچنین می‌توان مربای لذیذی از آن تهیه کرد و یا حتی می‌توان آن‌را به سالاد اضافه کرد.
• برای ماندگاری بیشتر بهتر است این میوه در آب سرد شسته شده و با دستمالی به آرامی خشک شود.
• اگر میوه را با انگشتان به آرامی فشار دهید و آب آن‌ را میل کنید از طعم لذیذ آن لذت خواهید برد.
• اگر تمایل داشتید آن‌را درسته مصرف کنید آن‌را مانند انگور و زیتون با پوست میل کنید.
انواع روش های مصرف کامکوات:
• * می‌توان این میوه را برش زده و به سالاد میوه یا سالاد سبزیجات اضافه کرد.
• * این میوه ظاهر بسیار اشتهاآوری دارد و می‌تواند به عنوان تزئین غذا مورد استفاده قرار گیرد.
• * مارمالاد تهیه شده از کامکوات بسیار لذیذ است زیرا علی‌رغم دیگر مرکبات که پوست بسیار تلخی دارند، پوست این میوه طعمی شیرین و مطلوب دارد.
• * کامکوات پوره شده را می‌توان در تهیه سس‌ها، عصاره میوه، مربا و ژله استفاده کرد.
• * آب این میوه در تهیه‌ی آب میوه‌های مخلوط، کیک، پای و بستنی استفاده می‌شود.
• * از آب این میوه در طعم‌دهی به گوشت قرمز و گوشت مرغ و همچنین ماهی استفاده می‌شود.
 

 
 
 
 

فواید و خواص دارویی خرما
خُرما درختی است از تیره گرمسیری جزو تیره نخلها که میوه‌اش جزو میوه‌های سته می‌باشد یعنی تمام قسمت بریکاری  آن گوشتی و محتوی مواد غذائی است. دارای هسته‌ای سخت و پوست نازک و طعم شیرین که به شکل خوشه‌ای بزرگ از شاخه آویزان می‌گردد و برگهای آن بزرگ است. ارتفاع نخل به ۱۰ تا ۲۰ متر یا بیشتر می‌رسد.به میوهٔ نرسیده خرما، «خارَک» یا «خرک» (و در زبان عربی، «حبابوک») گفته می‌شود.
فواید و خواص دارویی درخت خرما
 
واژه خرما ریشه و بنیاد فارسی داشته و از زبان فارسی به زبانهای هندی، اردو، ترکی، اندونزیایی و مالزیایی وارد شده است.درخت خرما در نواحی گرمسیری و نیمه‌گرمسیری، از جمله ایران پرورش می‌یابد. با اینکه خاستگاه آن را میانرودان، عربستان و شمال آفریقا ذکر می‌کنند ولی بررسی‌های علمی، آن را به گونه‌ای به نام علمی P.H. Sivestris که در هندوستان می‌روید نسبت می‌دهند.
 
باستانشناسان احداث نخلستان‌ها را به پنج هزار سال پیش نسبت داده‌اند زیرا نامی از آن بر لوحه‌های گلی ۵۰ سده پیش یافته‌اند. در ایران نخل و خرما از دوران باستان و پیش از هخامنشی کشت می‌شده. در ادبیات ساسانی از جمله در کتاب بندهشن از نخل یاد شده‌است.
 
منابع چینی از ایران (در زبان ایشان بوسی، تلفظ چینی پارسی) به عنوان سرزمین نخل خرما که در نزدشان به نام عناب پارسی و عناب هزارساله مشهور بوده، یاد کرده‌اند. در پایان سده نهم میلادی، نخل خرما را از ایران به چین برده و در آنجا کشت کرده‌اند. در میان کشورهای اروپایی اسپانیا پیشینه بیشتری در کشت خرما دارد.
 
بیش از21هزار تن محصول خرما از خوزستان صادر شد
 
۱. درخت خرما خواص بی‌شماری دارد و می‌توان گفت که از تمام قسمت‌های این درخت می‌توان استفاده کرد و یک ضرب‌المثل عربی می‌گوید که خواص درخت خرما به اندازه روزهای سال است.
 
۲. از برگ و شاخه‌ درخت خرما سبد‌ و فرش تهیه می‌کنند‌. از هسته آن نان و از میوه خرما شراب و عسل‌ تهیه میکنند. همان‌طور که می‌دانیم خرما تنها میوه‌ای است که در صحرا وجود دارد و طبیعت این درخت را به مردم صحرا داده است که تمام احتیاجات خود را از آن رفع می‌کنند‌.
 
۳. مردم صحرا هسته درخت خرما را آرد کرده و از آن نان می‌پزند یا در این هسته را بو داده و از آن به‌عنوان قهوه استفاده می‌کنند زیرا دم کرده آن بسیار مطبوع است و یا حتی این در را در آب برای چند روز خیس کرده و به‌عنوان غذای مقوی به شترهای خود می‌دهند و معتقدند که این غذا از گندم و جو مقوی‌تر است‌.
 
۴. اعراب از قدیم اعتقاد داشتند که خرما انرژی خورشید را ‌گرفته و در خود ذخیره می‌کنند و این انرژی با خوردن خرما به بدن آنها منتقل می‌شود‌.
 
۵. اعراب از خرمای کال نیز استفاده می‌کنند و معتقدند که اثرات درمانی بسیاری درد منجمله خرمای سبز تقویت‌کننده اعمال جنسی و انرژی‌زا می‌باشد. حتی هسته خرمای سبز را نیز آرد کرده و پمادی از آن تهیه می‌کنند که برای زخم‌های آلات تناسلی به‌کار می‌رود.
 
۷. زندگی پرمشغله و ناراحتی‌های روانی که میل جنسی را در بعضی از اشخاص از بین می‌برد بهترین علاجش خوردن مداوم خرما است که میل جنسی را به این اشخاص باز می‌گرداند. در زمان‌های قدیم همواره خرما را برای قدرت و انرژی به‌کار می‌برده‌اند و هنوز بهترین میوه برای بازیافتن انرژی و قدرت جوانی است‌.
 
۸. گل‌های درخت خرما نیز خاصیت داروئی دارند‌. طعم گل‌های درخت خرما تلخ است و اثر مسهلی دارد.
 
در قرآن کلمه خرما ۲۶ بار آمده است.در مناطق خرماخیز ایران اصطلاحات و واژه‌های فارسی زیادی در ارتباط با نخلکاری رواج دارد که به برخی از آنها اشاره می‌شود:
  • مُخ، مُغ یا مُه به معنی نخل است. نام تنگه و منطقه هرمز هم از هور+مُغ تشکیل شده‌است.
  • فَسیل: ساقه اصلی درخت خرما
  • تیم: هر چه از فسیل بروید اعم از تنه و پاجوش.
  • تیم فسیل: آنچه در کنار تنه اصلی می‌روید.
  • مُه‌کُشَک یا مخ کش : درختچه ای که از تنه فسیل برآید.
  • اَبار: گردی که از نخل نر ترشح می‌شود.
  • گله‌بشکن یا تَرَکی: از آفت‌های نخل.
  • تازوغ: سوسکی از آفت‌های نخل.
  • مُشتاب: اتاقک یا سیلویی برای دانه‌دانه کردن و شیره‌گیری از خرما.
  • پنگ: خوشه
  • تاره: خوشه نخل، زمانی که در غلاف خود قرار دارد و هنوز چوبی نشده است .
  • پریچه یا پیرچه: الیاف اطراف برگ خرما که چسبیده به تنه درخت است. پریچه در بعضی مناطق به‌عنوان اسکاچ نیز مورد استفاده قرار می‌گیرد. در استان بوشهر همان « لیف » نامیده می شود .
  • پیش: برگ درخت خرما
  • پاگنه: انتهای پیش که متصل به درخت خرما است. در استان بوشهر این بخش « تاپول » نامیده می شود .
ارقام بومی خرما در غرب خوزستان عبارتند از: لیلوئی، برحی، زاهدی، دیری، اشکر و بریم، حلاوی، بلیانی، سویدانی، هداک، شکر، بنت ‏السب، دگل زرد، خضراوی، استعمران، بوبکی، چبچاب، مشتوم، جهرمی، عموبحری، دگل سرخ، فرسی، هدل، خصاب، حمراوی، حساوی، اسحاق، جوزی و گنتار