مرحوم شیخ صدوق که با دعای امام زمان(عج) متولد شد، عالمی ربانی و فقیه و محدثی عالیقدر بود. در سال ۱۲۳۸، مقبره او دچار شکستگی و خرابی شد، پس عده ای مشغول به بازسازی و تعمیر قبر شدند. چون به سرداب قبر برخورد کردند، دیدند جسم او سالم و خیلی جسیم بود و در ناخنش اثر خضاب هنوز ظاهر بود. این خبر در تهران منتشر شد و به فتحعلی شاه قاجار رسید؛ او با جمعی از علما و ارکان دولت (بر سر مرقد وی) رفتند و از نزدیک، جسد او را همان طور که مردم گفته بودند، سالم یافتند.
قصص العلما، ص ۳۹۶