به گزارش خبرنگار تاریخ خبرگزاری فارس، سال 1303 در جنوب شهر تهران فرزندی از سلالة پاک خاندان پیامبر اکرم (ص) چشم به جهان گشود.

سید حسین  دوران کودکی و نوجوانی خود را در عهد اختناق رضاخان سپری کرد تا اینکه در سال 1324 با سید مجتبی نواب صفوی آشنا گشت و به دستور او در تاریخ 20/12/1324 در کاخ دادگستری، کسروی و همدستش حدادپور را به کیفر اعمالشان رسانده و خود راهی زندان شد.

وی پس از 2 سال با تلاش پیگیر نواب صفوی و اقشار متدین مردم آزاد گشت. سید حسین امامی که در بازار تهران فعالیت داشت علاوه بر تجارت به تبلیغ دین نیز می پرداخت.

او در تمام صحنه های مبارزاتی امت مسلمان در کنار آیت الله کاشانی و نواب صفوی حضور داشت تا اینکه برای مبارزه با ظلم و برقراری احکام اسلام در ایران در تاریخ 12/8/1327 غسل کرده و با رهبر و همرزمانش خداحافظی کرد و برای اعدام انقلابی هژیر رهسپار مسجد شاه شد.

پس از مرگ هژیر در عرض چهار روز دادگاه محاکمه امامی تشکیل گشت و او مطالبی را مبنی بر دفاع از اسلام و حقوق مسلمین بیان داشت سپس با کمال سربلندی به قتل هژیر اعتراف کرد و در پایین پرونده خود نوشت: «من آماده کشته شدن بوده و در انتظار شهادتم.» دادگاه حکم اعدام سید حسین امامی را صادر کرد و دستور داد در تاریخ 17/8/1327 در میدان توپخانه حکم اجرا شود دولت که از تصمیم فداییان برای نجات امامی آگاه بود اعلام کرد که زمان اجرای حکم به تعویق افتاده اما شبانه خیابان‌های اطراف توپخانه را به بهانه حفر چاه بسته و سربازانی را مأمور حفاظت از میدان کردند.

ساعت 2 نیمه شب صدای آژیر آمبولانس که از خیابان فردوسی وارد میدان توپخانه شد سکوت را در هم شکست. چند لحظه بعد صوت دلنشین قرآن فضای میدان را فرا گرفت. پزشک ضربان قلب را کنترل کرد. قلب سید حسین آرام بود. نماینده دادستان حکم را قرائت کرد.

سرانجام طناب دار قبل از سپیده دم به گردن امامی انداخته شد و امامی شبانه اعدام شد.پیکرش پیش از سحرگاه در امامزاده حسن به خاک سپرده شد. صبح روز بعد با تلاش بسیار، فداییان اسلام پیکر سید حسین را به « ابن بابویه» انتقال داده و پس از برگزاری مراسم مذهبی به سوگ عزیزشان نشستند.